Archive for the ‘Literatura’ Category

O xardín colgante

Estreneime con Javier Calvo lendo a súa última novela, premio Biblioteca breve de 2012. Este singular escritor enreda realidade e ficción nunha trama policíaca que discurre na época da tansición e na loita antiterrorista xogando coa esquizofrenia do humor e a violencia dun xeito divertidísimo. As persoaxes parecen extraídas dun comic e algún deles, como o axente do CSID Lao con Síndrome de Asperger, poderá dar moitísimo xogo nunha presumible continuidade da saga. En definitiva, “El jardín colgante” é un coctel explosivo de historia, ficción e novela negra, escrita cunha sagacidade e un estilo tremendamente atractivos. Recomendable.

O lector de Julio Verne

Son “Almudenadicto”, o confeso, asi que non teño moita credivilidade entre os amigos cando falo das bondades literarias desta muller, pero e que a parte da sua calidade como escritora, esta señora ten unha implicación ideolóxica absolutamente encomiable, estou seguro de que esa significación política estalle a costar o recoñecemento que verdadeiramente lle corresponde, porque non teño dúbida de que se trata dunha das mais grandes escritoras que deu este país.
O lector de Julio Verne” é a segunda entrega dos “Episodios dunha guerra interminable” non ten a pegada de “Inés y la alegría” pero segue a ser un libro excepcional por esa capacidade de novelar relatos sinxelos facéndolles medrar no texto ata conseguir a trascendencia que lle foi roubada pola historia. Como sempre, moi recomendable.

Xente letal

Ando estes días enzoufado con varios libros, cousas do mais ecléctico que van dende titoriais a manuais de autoaxuda, estou cada día mais acabado, o caso é que tiña encargada unha noveliña na miña librería e non chegou a tempo, así que para baixar o mono de thriller que teño escollín a primeira entrega da saga de Donovan Creed un ínclito axente da CIA e asasino nos seus ratos libres, persoaxe creado por John Locke (non é o empirista), un tipo que pasou das editoriais para apostar pola independencia e conseguiu vender mais de un millón de ebooks en amazon. A novela non é unha obra mestra pero se devora con facilidade e sen deixar de manter un rictus de sorrisa na faciana. De feito estarei atento a seguinte entrega, leva 10 libriños pero aquí, que vamos co freno de man posto, acaban de editar o primeiro. Entretido.

A man invisible

Facía tempo que non leía unha novela social, pero aínda quedan escritores que instrumentalizan o seu traballo cara os desfavorecidos e comprométense na denuncia da opresión, xente que utiliza a literatura como unha “arma cargada de futuro” e que non deixa de empuñala loitando para esclarecer a nosa fatídica realidade. Isaac Rosa recolle en “La mano invisible” a alienación do traballo, rutinas silenciosas instauradas nas nosas vidas que corroen toda a nosa existencia, patróns de comportamento patolóxicos que se instalan subliminalmente no noso modus vivendi e que nos fan ser actores dunha farsa. O fai colocándonos como espectadores dunha performance na que as persoaxes representan a traballadores traballando, cunha narración agotadora, as veces reiterativa, vai desmenbrando cada oficio, mergullándose na cotidianeidade dos obreiros, interpretando os seus pensamentos e a sinrazón do traballo que se perpetúa por mor dunha man invisible. É unha obra dura e fatigosa, pero moi recomendable.

Tinta

Tinta é un libro distinto, unha desas obras mestras que xurden da inspiración das musas, trátase dun conto precioso no que Trias de Bes se sumerxe para buscar o último motivo, a literatura como explicación da sinrazón, utilizando a persoaxes vencellados á elaboración dos libros, vai enlazando a narración coas historias do libreiro, o autor, o impresor, o corrector e o editor, todo eles cun duelo pendente de resolución que se vai disolvendo nunha obra inexistente, un conxunto de frases extraídas dos exemplares dunha libraría na que un matemático busca un algoritmo para facer a obra perfecta, un producto da imaxinación das persoaxes, a mellor tinta do mundo. Un regalo de Nadal que me fixo Masé, precioso.

Agosto do 36

Hai amizades silentes, afectos agochados no mais profundo do noso ser que pertencen a unha memoria esquecida, son rastros de lembranzas doces que sobreviven ao tempo silenciosamente, células durmintes que espertan cando a dór dun amigo esixe un esforzo solidario. No momento en que a adversidade se fixo dona da miña vida os meus amigos saíron como saen as gibelurdiñas, expontáneamente, nunha liturxia gregaria que resulta conmovedora, aí están todos, arroupándome co seu ánimo e transmitindome espranza. Estou en débeda con cada un deles, asinei unha hipoteca de cariño que transmitirei aos meus fillos para que non deixen de devolverlles o amor que me profesaron. Estes días recibín un libro de J.C. Vivero e de Conchi, un xesto complice para que a lectura nos aproxime un chisquiño mais, algo que tamén o fixeron outros como Isabel, Nazario… E eu leo, leo e disfruto, me sumerxo na literatura e capturo as mensaxes subliminais que me envían cada un deles, paladeoos, e sinto un pracer inmenso, como unha marea de emocións que me enche e me da forza.
“Agosto do 36” é unha novela arrepiante de Xosé Fernández Ferreiro, un relato no que lembra a involución da razón no comezo da guerra civil, e de como o trasfondo ideolóxico dos vencedores serviu como coartada para as inmundicias humans que arrastraban un odio visceral instaurado nas sús venas e que por fin conseguiron aliviar asasinando por mor de vinganzas familiares ancestrais. Unha novela dramática baseada en feitos reais que debería ser de lectura obrigatoria, para non esquecer a nosa historia.

Coa auga ao cuello

Hai uns días que me regalaron ista novela sabendo do meu gusto pola negra, todo un descubrimento Petros Márkaris un turco asentado en Atenas que aparcou o seus estudios de economía para adicarse á literatura, eu estreneime co último libro da saga do detective Kostas Jaritos, “Con el agua al cuello“, un relato que engade á trama detectivesca unha crónica da realidade social que están a sufrir os gregos, a novela non deixa de ter un punto reivindicativo respecto á bestial crise económica que está a sufrir o pobo grego e ás solucións propostas polo goberno que mantén á banca como un obxecto intocable mentras os cidadáns sufren os brutais recortes en orzamentos converténdose en vítimas propiciatorias do sistema. Un erro que tamén pagaremos no noso país atendendo a como se están a desenvolver os acontecementos. Unha novela cun asesino insumiso co que acabas identificándote, dan gañas de saír a mercar unha katana.

Aceso non autorizado

Hai libros que navegan no mar da oportunidade, contan cousas que son capaces de movilizar o interés da xente pero non son quen de sobrevivir á actualidade, rematan por sumerxirse no abismo do pasado e quedan esquecidos no océano da literatura. “Acceso no autorizado” de Belén Gopegui sobrevive grazas a ese don da conveniencia facendo confluír o cisma do partido socialista, a intervención dos mercados nas ideoloxías, e a cada vez mais evidente influenza de ese silencioso gran irmao que son as redes informáticas, nun thriller con persoaxes de fición aos que resulta doado poñerlle nome e apelidos para situalos no actual contexto político. Estou seguro de que mais dun sociata atopará nesta noveliña un recuncho da dignidade da que se foi desprendendo o partido ata rematar a súa catastrófica xestión de goberno cunha derrota non soamente política senon tamén ideolóxica. Gopegui escribe raro, cun estilo aforístico no que vai misturando o obvio con reflexións elaboradísimas que chegan a saturar ao lector. Penso que é un libro para ler agora porque non soportará o paso do tempo.

Asasino de sombras

Manolo, un dos amigos de meu pai que anda polos 86 anos, é desas persoas que manteñen unha frescura adolescente envexable, gostánlle as tertulias, o cine… e a literatura, fundamentalmente a novela negra, foi él quen me recomendou a Val McDermid. “Asesino de sombras” é un dos relatos mais poderosos e sobrecolledores do xénero dos que levo lido, rozando o gore, narra unha historia perversa na que os aspectos psicolóxicos do crime constitúen a ferramenta da autora para xurdir como unha innovadora da negra. Para os que desfrutastedes coa saga Millenium, moi recomendabel.

En busca de April

Ás veces as suxestións dos libreiros son un puñetero engano, collente merodeando pola seccción policíaca e encalomante un autor en menos que canta un galo, “pero como? non leiche nada de a Benjamin Black?”, dúas preguntas incisivas que te sitúan na mais absoluta barbarie lectora e deixan ferida a túa autoestima de apaixoado da novela negra, xa está, libro vendido. “En busca de April” é un deses libriños froito do principio de ación-reación, dependente-cliente, convencido de que ía a sumerxirme nun relato bestial marchei para casa como un neno con zapatos novos, pero non, se cadra foi esa euforia coa que anticipas a xenialidade, pero a frustración foi tremenda. Teño que recoñecerlle a Black dúas cousas, primeiro que non é un mal escritor, e segundo que ten o seu brote creativo afrontar un relato de novela negra sen cadáver nin asasino, aclarado isto, estou buscando un contraataque psicolóxico para repeler as suxestións da miña libreira sen ferir nin ser ferido. Prescindible.

O prisioneiro do ceo

El prisionero del cielo” é a terceira entrega da saga do cemiterio dos libros esquecidos de Carlos Ruíz Zafón, un escritor vítima do seu éxito con “La sombra del viento” que se empeña en rendabilizar editorialmente cunha tetraloxía da que non será doado facer unha valoración global da súa calidade literaria. Despois da redundante novela “El juego del ángel“, Zafón recupera a Fermín Romero de Torres, unha das persoaxes mais emblemáticas e mellor construídas da primeira obra, para darlle ese punto castizo á narración e facela tremendamente atractiva, o libro lése dunha tacada, pero ten un problema que me pon dos nervos, deixa a historia a medias ao mais puro estilo culebrón, teño un cabreo… que estou por non mercarlle mais libros.

Nenos feroces

Non rematou de convencerme a última novela de Lorenzo Silva, “Niños Feroces” é un relato fácil sustentado nunha paupérrima pose narrativa que lle confire ese carácter de novela histórica, o contido case se restrinxe a un copia e pega de distintas fontes bibliográficas e cinematográficas que describen os desmanes da guerra. Certo é que non resulta doado atopar relatos sobre a División azul e o mítico heroicismo anticomunista que levou a rapaces novos a participar nunha loita mercenaria codo a codo coa alemania nazi, non é políticamente correcto inmiscuirse nesa etapa histórica, así que lle recoñezo o mérito de transgredir ese silencio sepulcral que envovle á militancia falanxista mais recalcitrante, Lorenzo Silva, sen parecer un escritor sospeitoso, reconduce a historia cara a unha observación mais íntima que ideolóxica, na procura dunha reflexión aséptica dos  acontecementos bélicos polos que pasou unha parte da poboación española trala guerra civil. Regular.

A devoción do sospeitoso X

Despois do bombardeo de novela negra sueca parece que comeza o proceso de colonización de autores orientais, Keigo Higashino é un dos escritores mais representativos deste xénero no Xapón, este enxeñeiro fai unha literatura na que o razoamento lóxico se convirte na pedra filosofal da súa obra, en “La devoción del sospechoso X” propón unha loita entre un matemático namorado e un físico vencellado á policía na procura, por unha banda da ocultación e por outra do desentrañamento dun crime. Unha novela entretida, desas lecturas que costa traballo deixar unha vez que abres o libro. Recomendable.

word as image


O traballo do coreano Ji Lee, que publicou un libro convertindo as palabras en imaxes, inspirou esta animación de Bran Dougherty Johnson. Unha pasada.

O vals lento das tartarugas

Desmintindo o dito de que segundas partes nunca foron boas, Katherine Pancol volveu a sorprender co libro “El vals lento de las tortugas” unha saga literaria que se presume longa porque xa apareceu publicada a terceira entrega co título “Las ardillas de Central Park están tristes los lunes”. Esta muller parece que atopu un filón literario construíndo unha historia glamourosa de enredos cunha chea de persoaxes que posúen un atractivo especial de xeito que o lector espera ver como se desenvolven cada unha das tramas xeneracionais que foi urdindo nun culebrón tremendamente fashion e moi ben orquestado que ademais, dentro do seu eclectisimo, ata inclúe un guiño á novela negra coa presencia dun asasino en serie. Un experimento literario que estou seguro lle reportará pingües beneficios. Entretida.